Dag 1, zondag 13 juni 2010

Vucht Amsterdam - Zurich, 685 km

Vlucht Zurich New Delhi, 6569 km

Eindelijk was het dan zover, ik heb er een jaar of 3 op moeten wachten maar het ging dan toch gebeuren: ik zou gaan motorrijden in de Himalaya. En als simpele boerenlul vond ik dat heel wat.

De vlucht naar Zurich zou om 9:45 vertrekken dus we moesten om 7:45 op schiphol staan. Nou ligt Schiphol hier ruim een half uur vandaan maar ik nam geen enkel risico, ik wilde om 6:30 vertrekken wat betekende dat we om 5:30 moesten opstaan. En zo laat ging de wekker dan ook.
We hebben ons even lekker opgefrist, wat ontbeten, wat zitten keuvelen waarna we Wijnand gingen ophalen. Wijnand woont hiet niet zo ver vandaan dus we hadden hem aangeboden om met ons mee te rijden.

Het zonnetje was al aardig tegen de hemel op aan het klimmen toen we naar Schiphol reden. Nog even genieten van het Nederlandse landschap want dat platte zou ik voorlopig niet meer te zien krijgen.

Bij Schiphol aangekomen parkeerden we de auto, confisqueerden we een bagagekarretje en liepen we op ons gemakkie naar de incheckbalie waar een aantal van onze reisgenoten stonden te wachten. Ook Paul van T2E was er om ons uit te zwaaien. Hij had ons al ingechecked dus we hoefden alleen onze bagage af te geven bij de balie. Ook bleek dat we er nog een reisgenoot bij kregen: Willem. Het hele gezelschap bestond nu uit 11 personen

Toen de groep compleet was deed Paul nog even een praatje waarna iederen afscheid nam van de partners. Voelde wel een beetje vreemd want ik was nog nooit zo lang zonder Miran geweest. En dan ook nog zo ver weg...

We gingen gezamelijk door de paspoortcontrole en uiteraard werd ook onze handbagage gecontroleerd. Na de controle kwamen we weer bij elkaar en zou Bert, de Nederlandse reisleider ook nog een praatje houden.

Op één na was iedereen door de controle maar bij Jos duurde het wel een beetje lang (zou tijdens de reis nog wel vaker gebeuren). Wat bleek, hij was vergeten dat hij nog ergens een Zwitsers zakmes in z'n handbagage had verstopt (zucht...).

Hij moest dat ding inleveren maar uiteraard wilde hij dat niet, het zijn best wel dure dingen, die zakmessen. Hij heeft dat ding toen in z'n handbagage gestopt en het als ruimbagage ingechecked. Kwam het allemaal toch weer goed.

Bert kon dan uiteindelijk toch z'n praatje doen. Hij zou als liaison fungeren tussen de deelnemers en Skywalker Travel, de reis-organisatie in India.

In de tax-free zone hebben een aantal van ons voor de zekerheid nog wat Norit gekocht want Bert waarschuwde ons voor de beruchte Delhi Belly, een lichte vorm van diarrhee die vrijwel iedereen krijgt als je India bezoekt. Ander voedsel, andere hygiëne, andere leefomstandigheden kunnen er voor zorgen dat je een paar dagen flink aan de dunne bent. Duurt meestal niet langer dan een paar dagen maar het kan erg vervelend zijn.

Met z'n allen hebben we nog wat gegeten, gedronken en ge-OH-d en voor we het wisten was het tijd om aan boord te gaan.

Het IJ vanuit de lucht...

De vlucht vertrok op tijd en verliep lekker rustig. Ik had een stoel bij het raam waar ik mooi m'n GPS-je aan kon zetten. Ik had een GPS-apparaatje meegenomen voor de motorreis. dat apparaatje laat tijdens een reis allemaal electronische broodkruimeltjes achter, trackpunten. Die trackpunten bevatten allemaal informatie zoals tijd, richting, snelheid, hoogte enz. Al die achtergelaten broodkruimeltjes achter elkaar vormen een spoor, een track, welke in het geheugen van de GPS wordt opgeslagen. Die informatie kan ik downloaden op een PC en zo kan ik precies zien (o.a. in Google Earth) waar ik geweest ben.
Door de GPS in het vliegtuig aan te zetten kon ik zien hoe snel we vlogen en hoe hoog we zaten. Maar dat was helemaal niet nodig omdat want tegenwoordig heft vrijwel elk vliegtuig een schermpje in de rugleuning van de voorganger waar je o.a. al die informatie af kunt lezen.
Om iets over 11 raakten de wielen de grond in Zurich waar het behoorlijk bewolkt was. Een behoorlijk eind van de terminal stapten we uit het vliegtuig waar een bus ons kwam oppikken. De bus bracht ons naar de 1e terminal en daar bleek dat we met een soort metro naar de tweede terminal moesten.

Vlucht Amsterdam - Zurich (opgenomen met GPS)

We hadden een klein uurtje voordat we aan boord van onze tweede vlucht moesten dus we zochten een plekkie waar we even konden zitten. Er werden nog wat inkopen gedaan waarna we naar onze gate liepen. Daar toonde Willem zich in een gulle bui want hij trakteerde ons op echte zwitserse bonbons.

Na nog wat serieuze gesprekken en wat bekken trekken gingen we dan aan boord van ons vliegtuig.

Ik had een plekkie aan het raam en dus kon ik m'n GPS-je weer aan zetten.

Het was alweer een tijd geleden dat ik gevlogen had (ga nog steeds het liefst met de auto of de motor op vakantie) dus de schermpjes in de stoelen waren nieuw voor mij. In de leuning van de stoelen zat een heel mediacenter. Je kunt films afspelen, tv kijken, vluchtgegevens oproepen, ja, je kunt zelfs bellen en e-mailen. Uiteraard tegen betaling.

Het was inmiddels gaan regenen in Zurich toen ons vliegtuig vanaf de gate naar de startbaan taxiede. Na enkele minuten raasden we over een natte baan en al snel zaten we in de lucht. Toen we op koers zaten werd de lunch geserveerd gevolgd door een toetje in de vorm van een grote chocolade (echte Zwitserse!) voetbal, het wereldkampioenschap was immers aan de gang.

Vlucht Zurich - New Delhi (ook opgenomen met GPS)

De vlucht verliep erg rustig en zou precies 8 uur duren. We hebben lekker zitten kleppen, er is wat geslapen, uiteraard hebben we wat films gekeken  en we hebben van de prachtige uitzichten genoten.

Tegen 3-en vlogen we boven de Kaukasus, de toppen van dat gebergte staken prachtig af tegen de blauwe lucht.

Kaukasus...

We vlogen uiteraard naar het oosten en dat wil zeggen dat we naar de nacht toe vliegen. Dat was te merken want om 15:30 (Nederlandse tijd) begon het al te schemeren 

Om 16:35 ( ook Nederlandse tijd) zaten we flink in de straalstroom want we haalden toen een topsnelheid van maar liefst 1030 km/u.

Om ± 23:30 (Indiase tijd, het is daar 3,5 uur later) vlogen we boven New Delhi. De gezagvoerder meldde dat het nogal druk was bij het vliegveld dus we moesten nog even een kilometer of wat doorvliegen. Onder ons zagen we de verlichte straten van New Delhi, een prachtig schouwspel.

New Delhi...

Landing in New Delhi, iets na middernacht plaatselijke tijd...

Een klein kwartiertje later landden we dan op Indira Ghandi International Airport.

Via een slurf verlieten we het vliegtuig en sjokten we naar onze bagageband waar het niet lang duurde voordat de eerste bekende koffers en tassen al langs kwamen.

Nadat iedereen z'n plunje bij elkaar had togen we met z'n allen naar een geldwisselkantoortje wat zich, heel handig, tegenover de bagagebanden bevond. Bert wist ons te vertellen dat je met 400 euro een heel eind moest komen.

Even over de financiën van de reis: Er waren wat zaken niet bij de reis inbegrepen zoals benzine en het eten en drinken tijdens de ritten. Dat moesten we zelf nog betalen dus daarom moesten we nog wat geld wisselen. Nou ja, wat geld... Voor die 400 euro kregen we 22.000 rupees!

242.000 rupees...

2 Pakken van 100 biljetten van 100 rupees en nog 2 biljetten van 1000 rupees. Al met al en pak geld van een centimeter of 4-5 dik! En we waren met z'n 11-en dus dat was ruim een halve meter aan geld! We voelden ons net Dagobert Duck! En als je dacht dat al dat geld in een kluis met een tijdslot lag? Fout, het lag allemaal los in een grote aluminium kist!

De "kluis"...

De "bankier" was een jonge vent die vroeg wat we met z'n allen gingen doen. Het bleek dat hij zelf uit Noord India kwam en hij wist te vertellen dat er boven de 4000 meter flink wat sneeuw lag. Dat beloofde wat!

Nadat de pecunia was geregeld moesten we nog even langs de immigratie en de douane. De douane stelde niet zoveel voor, daar waren we zo doorheen. Ook de immigratie gaf niet zoveel problemen. In het vliegtuig hadden we een immigratieformulier gekregen wat we moesten invullen, waar je verblijft, wat je gaat doen, of je planten o.i.d bij je hebt enz. Over het algemeen waren de de mensen van de immigratie erg aardig maar ik trof een echte chagrijn. Er kon geen groet vanaf en met een nors gezicht krabbelde hij wat op m'n formulier en zette hij een groene stempel in m'n paspoort: ik was in India!

We liepen met z'n allen met de bagagetrolleys door een grote aankomsthal waar tientallen touroperators stonden te wachten met bordjes in hun handen.

Aan het eind van die rij was een ontmoetingsplaats waar een klein mannetje met een behoorlijk formaat glimlach stond te wachten. Ook met een bordje in z'n handen: Travel2Explore!

Uday...

Dat was de onze! Bert en hij vlogen elkaar in de armen, een goed weerzien. Het was Uday, de tourleader die ons de eerste week zou begeleiden tijdens onze odyssee. Bert kent hem redelijk goed omdat hij deze reis al voor de 4e (!) keer maakt.

Er werden driftig handen geschud en na wat beleefdheden begon het grote geregel. In India wordt alles "geregeld". Driftig pratend met z'n mobieltje tegen z'n oor werd er iets geregeld. Geen idee waar-ie het over had maar het zal wel te maken hebben gehad met het vervoer naar het hotel.

Hij wenkte ons mee naar buiten waar een busje klaar zou staan. We volgden hem en met een paar tellen stonden we dan buiten in New Delhi. Alsof je een warm bad in stapt! Wat een hitte! En het was inmiddels 0:45 's nachts! Ik denk dat het ergens tussen de 35 en 40°C was. In de aankomsthal had je daar totaal geen erg in want de airco doet het daar erg goed. Maar eenmaal buiten... pioew! En dan moet ik overdag bij nog hogere temperaturen een motorpak aan? Dat belooft wat!

Een stukje bij de uitgang vandaan stond inderdaad een busje met chauffeur te wachten. Het busje (vergelijkbaar met een Mercedes Sprinter) zat tjokvol met zitplaatsen maar voor bagage was vrijwel geen ruimte.

Busje...

Geen nood, er zit een bak op het dak.

Met vereende krachten werd het gros van de bagage het dak op gehesen. Uday stond halverwege het laddertje op de achterdeur tassen aan te pakken en door te geven aan de chauffeur die op het dak stond. Nadat de laatste tas op het dak lag (er lagen inmiddels zo'n 3 lagen tassen op het dak) klom de chauffeur via de ladder naar beneden. Maarre... wordt dat niet even vastgezet met een spanbandje of zo? Het zag er naar uit dat de helft van de opgestapelde bagage bij de eerste de beste bocht of hobbel (de wegen in Delhi schenen niet al te best te zijn) van het dak af zou glijden. dat leek ons niet zo'n goed plan. Vastzetten die hap! Uday begon meteen weer te regelen.

Met vereende krachten...

De chauffeur keek wat moeilijk. Spanbanden? Dat kennen we hier niet maar na wat zoeken kwam er dan toch een touwtje voor de dag. Het was maar een dun sisal-touwtje maar het werd een paar keer over de tassen geslagen dus de boel lag redelijk vast.

We stapten in met z'n allen, de airco werd op "levensgevaarlijk" gezet en daar gingen we, het nachtelijke verkeersgedruis van New Delhi in. Bert had me al heel wat verhalen verteld over het verkeer in Delhi dus ik was benieuwd.

Het was natuurlijk redelijk donker maar voor zover we het konden zien was het een behoorlijke chaos op de weg. In onze ogen dan want in Delhi is dit allemaal heel normaal We reden over een brede snelwegachtige baan maar er reed daar van alles! Auto's, vrachtwagens, (bak)fietsen, bromfietsen, motoren, tuk-tuks, riksja's enz. Zelfs op de meest rechter baan (in India rijden ze links) reden fietsers. Gelukkig zijn de wegen in Delhi redelijk goed verlicht want de helft van het verkeer rijdt zonder verlichting. Er reden voertuigen rond die in Nederland het predikaat "wrak van de maand" zouden krijgen. Het is misschien beter om "wrak van het uur" te zeggen want er reed daar behoorlijk wat schroot rond.

En dan het getoeter... Het houdt niet op! Iedereen zit constant boven op z'n claxon, het meest belangrijke onderdeel van het voertuig. Alles mag aan je voertuig kapot zijn, zolang je claxon het maar doet.

De Indiërs gebruiken hun claxon echter niet alleen om gevaar af te wenden (of om iemand eens een dikke middelvinger toe te steken) zoals we dat hier in Nederland gewend zijn. Nee, ze gebruiken de claxon om andere verkeersdeelnemers er op attent te maken dat ze in de buurt zijn, de gemiddelde Indiër kijkt per definitie alleen recht vooruit en maakt geen gebruik van zijn of haar spiegels. En aangezien alles daar als een mierennest door elkaar rijdt moet je de ander toch wel even weten waar je bent.

In de bus raakten we in gesprek met Uday. Voor zover dat mogelijk was want het leek wel alsof hij z'n mobieltje aan z'n oor had geplakt. Zoals het een echte regelneef betaamt natuurlijk.

Als je z'n naam riep om wat te vragen antwoordde hij steevast met "Yes, please?"

Tijdens de rit kwam hij met de zeer prettige mededeling dat we de volgende ochtend (eigenlijk deze ochtend) om 5 uur moesten opstaan. We zouden vanaf New Delhi met de trein naar Dehradun reizen en de trein zou om 7:00 vertrekken. Dehradun was de stad waar de motoren stonden te wachten en waar we kennis zouden maken met de rest van de reisbegeleiders.

Het zou dus een kort nachtje worden. Maar die treinreis zou een uur of 5 duren dus was er genoeg tijd om wat bij te pitten.

Na en tijdje verlieten we de grote wegen en reden we een wijk (Karol Bagh) in. En van wat we er van konden zien leek het wel een oorlogsgebied. Overal opengebroken wegen, hier en daar stonden wat autowrakken, hopen zand en puin langs de wegen en het leek wel alsof de gemeente-reinigingsdienst al een week of 6 aan het staken was.

We reden een smal straatje in waar de chauffeur de gaten in de weg en de bergen puin moest ontwijken om bij het hotel te komen.

We stopten vlak voor Hotel Clark , het was inmiddels al over enen plaatselijke tijd.

Hotel Clark Surya in de wijk Karol Bagh...

De bus was nog niet tot stilstand gekomen of er kwamen meteen mannetjes naar buiten gerend om onze bagage naar binnen te sjouwen. We liepen de foyer in maar daarvoor moest je dus even naar buiten: nog steeds die hitte....

Mijn eerste idee was det het een behoorlijk achenebbis hotel zou zijn, gezien de buurt. Ondanks dat was de foyer best mooi en werkte ook hier de airco naar behoren (gelukkig). Het personeel liep allemaal in stijf gestreken zwarte broek en dito overhemd. Terwijl het personeel nog driftig bezig was onze bagage de hal in te brengen kregen wij een drankje van het huis aangeboden.

Nog even wat drinken voor het slapengaan...

Hoewel het in Nederland pas 22:30 was waren we met z'n allen toch behoorlijk afgedraaid. En gegeven het feit dat we om 5:00 weer ons nest uit moesten wilden we toch graag naar onze kamers.

Tja, je neemt wat mee als je wilt motorrijden in de Himalaya...

We sjokten de trap op en er ontstond even wat verwarring over welke kamers we zouden krijgen. Door het personeel werd er flink heen en weer geschreeuwd in het Indisch. Geen idee waar ze het over hadden maar het kwam al snel goed.

Het personeel was al driftig met onze bagage aan het slepen. Die tengere mannetjes liepen soms met 3 tasen in hun nek de trap op naar onze kamers, echte sherpa's. Toen de tassen eenmaal bij onze kamers waren afgeleverd stonden ze uiteraard met opgehouden hand te wachten op hun fooi. Ik heb daar totaal geen ervaring mee omdat ik meestal in kleine motorhotels kom waar je toch echt zelf je zooi mee naar boven moet slepen. We hadden echter afgesproken dat we de volgende ochtend een collectieve fooi zouden geven die dan verdeeld werd onder het personeel. Hoopten we.

Dirk en ik betrokken samen een kamer. Dirk is een lange, statige, rustige, sympathieke 50-er, financieel directeur van een grote instelling. Het bleek dat we goed met elkaar overweg konden en vrijwel de gehele reis hebben we een kamer of tent gedeeld.

De kamer was klein en sober maar wel netjes.

Onze kamer...

Ook hier draaide de airco op volle toeren maar ondanks dat was het nog redelijk warm. We wilden ons wat opfrissen maar er lag maar één handdoek in de badkamer. Op de gang was het personeel bezig met het bezorgen van de bagage. Ik gaf aan dat er maar één handdoek was en vroeg of we er nog een konden krijgen. Was geen probleem, zou geregeld worden.

Ik stond de handdoek af aan Dirk zodat hij zich even op kon frissen. Maar wat er ook in de tussentijd gebeurde, er kwam geen tweede handdoek. Ik besloot om het maar te laten gaan, ik was inmiddels te suf om mezelf nog op te frissen. En tijdens de reis zouden we ook nog op plekken komen waar geen of beperkt sanitair was. Een mooie generale repetitie, dus.

Ik heb nog even m'n videodagboek ingesproken. Ik had mezelf voorgenomen om dat te doen, dat leek me wat makkelijker dan schrijven.

Nog even de wekker zetten en even na tweeën ging dan eindelijk het licht uit, kijken of we wat rust konden krijgen met die loeiende airco op de achtergrond.

Ik lag lekker te slapen toen ik ineens ruw gewekt werd door een snerpend geluid, het was de bel van de kamer. Het was inmiddels 2:45 en ik had écht geen zin om m'n bed uit te komen, ik bleef dus liggen. Ook Dirk bleef liggen. Dan gaat voor de tweede keer de bel. Ik dacht dat ze vanzelf wel een keer weg zouden gaan. Dan gaat toch voor de derde keer de bel. Dirk stapte z'n bed uit om te kijken wat er aan de hand was. Voor de deur stond iemand van het hotel die eindelijk een 2e handdoek kwam brengen. Lekker op tijd! Bert had me al gewaarschuwd voor dat soort dingen, het zou zeker niet de laatste keer zijn.

Dirk kroop z'n bed weer in en probeerde nog wat te slapen. Ik deed nog steeds net alsof ik sliep maar gelukkig kwam de echte slaap snel.....



De voorbereidingen

Travel2explore (de reisorganisator, hierna afgekort als T2E) organiseert regelmatig bijeenkomsten op verschillende plaatsen in het land. Tijdens die bijeenkomsten worden dan presentaties gehouden over de diverse motorreizen die ze in hun pakket hebben. Zo ook over de Enfield Himalaya Challenge. Zo'n reis is nou niet echt een gemiddelde Costa-de-Sol-reis dus het is goed dat ze laten zien wat je tijdens zo'n reis kunt verwachten.

Ik ben een paar keer bij zo'n bijeenkomst geweest maar ik kende natuurlijk ook Bert z'n verhalen. Alhoewel je bij zo'n bijeenkomst van T2E veel info krijgt heb ik toch wel het gevoel dat ze het iets rooskleuriger voorstellen dan het in werkelijkheid is, zeker nu ik de reis zelf achter de rug heb.

Maar goed, zoals in de inleiding werd verteld hadden we al een groep van 6 mensen bij elkaar en daar bleef het bij, helaas. Zes mensen was te weinig om een eigen reis te charteren bij de T2E. Maar dat mocht de pret niet drukken.

In het voortraject is "ons" groepje een aantal malen bij elkaar geweest. Bij het bedrijf waar Bert werkt hadden ze een zaaltje met een mooi groot plasmascherm welke we mochten gebruiken.

De eerste bijeenkomst, najaar 2009, was nog voordat we onszelf ingeschreven hadden, Bert zou a.d.h. van enkele dvd's weer zijn eigen reisverslag geven, hij was inmiddels al 3 x geweest, één keer zelfs als (Nederlandse) reisleider.

Bert kan erg mooi verhalen vertellen en versierd met zijn eigen droge humor raakten we allemaal weer enthousiast. Er werd unaniem besloten om ons in te schrijven voor de reis van 14 juni 2010.

Na het inschrijven krijg je van de reisorganisatie erg veel info toegestuurd, een "verplichte" paklijst, info hoe je je visum moet aanvragen enz., een behoorlijk pak papier.

Bij het aanvragen van je visum moet je een beetje sjoemelen. Er wordt o.a. gevraagd waar je naar toe gaat. Als je invult dat je naar Ladakh gaat (provincie waar de reis eindigt) dan is de kans aanwezig dat je geen toestemming krijgt. Ladakh ligt in een gebied (voormalig Tibet) waar de Chinezen en Indiërs nog over kibbelen. In dat gebied liggen daarom erg veel legerbases en de Indiërs hebben liever niet dat daar touristen komen. Ook wordt er naar je beroep gevraagd en als je daar "fotograaf" of "journalist" invult dan is de kans groot dat je visum wordt geweigerd.

Gelukkig had de reisorganisatie een geheel ingevuld voorbeeld meegestuurd, je hoefde dus alleen nog maar je eigen gegevens in te vullen.

Paspoort en formulieren aangetekend opgestuurd naar het visumburo en met een dag of drie had ik m'n paspoort weer terug. Uiteraard met visum:

Visum voor India

Dan waren er natuurlijk nog de vaccinaties die je nodig hebt als je naar Azië gaat. Geen idee waar ik die moest halen. Via het internet kwam ik op de site van Traveldoctor. En wat bleek, mijn eigen huisartsenpraktijk bleek ook reisvaccinaties en adviezen te geven.

Half maart 2010 had ik de eerste afspraak. Door een vriendelijke dame werd ik erg goed voorgelicht. Wat ik wel en wat ik niet moest doen, waar ik voor moest oppassen, een heel verhaal. Ik kreeg een tweetal vaccinaties en ik moest een maand later terug komen voor een tweede serie.

Zoals ik al zei zat er bij de papierwinkel van T2E ook een (verplichte) paklijst. Ik zat dat allemaal eens te lezen en vroeg me af of dat echt wel nodig was. Er stonden zaken op als steriele "injectienaalden" en een "hechtsetje" op. Dus zocht ik contact met ervaringsdeskundige Bert. Het leek ons wel handig om weer met de groep bij elkaar te komen zodat we met z'n allen die paklijst eens door konden nemen.

Wederom had Bert een zaaltje bij z'n werkgever geregeld waar we in het voorjaar van 2010 weer samen kwamen.

"Paklijst-vergadering"...

Even tussendoor: T2E had inmiddels laten weten dat de groep was uitgebreid met nog eens 4 personen. Het leek ons leuk om die ook te betrekken bij onze voorbereidingen en ze uit te nodigen voor onze "paklijst-avond", op die manier konden we elkaar ook wat beter leren kennen. We hebben T2E om hun contactgegevens gevraagd maar om privacyredenen hebben we die niet gekregen. Begrijpelijk maar wel jammer.

Tijdens de bijeenkomst heeft Bert ons verteld wat handig was om mee te nemen en wat niet. Ook hebben we afgesproken wie wat mee zou nemen. Op de paklijst stonden ook zaken als bijv. ducktape en tie-rips. Het zou natuurlijk onzin zijn als iedereen een zak tie-rips zou meenemen.

Ik heb die avond zitten "notuleren" en heb daar een mooi verslagje van gemaakt.

Na deze avond begon het bij iederen te borrelen. Er begon behoorlijk wat mailverkeer op gang te komen. Een aantal personen van de groep begon het internet af te struinen naar verhalen over motorrijden in de Himalaya. We kregen allemaal links doorgestuurd en ook hele ingescande PDF-bestanden. Iemand had zelfs de hele route al ingetekend op een kaart. Deze had hij ingescand en opgestuurd, de koorts begon op te lopen.

In de tussentijd kregen we van T2E te horen dat onze vlucht van 14 juni was geannuleerd en dat we nu op zondag 13 juni zouden vertrekken. Gelukkig was dat voor niemand een probleem en het kwam zelfs goed uit. Aan het eind van de reis bestaat de mogelijkheid om de Taj Mahal te bezoeken. Bij ons lukte dat niet omdat wij dat op de laatste vrijdag van de reis zouden moeten doen en het Taj Mahal is gesloten op vrijdagen. Maar omdat het hele schema nu een dag werd vervroegd konden we op de laatste donderdag naar dit prachtige gebouw.

Ik kreeg nog een tip van één van m'n reisgenoten om eens bij de Lidl te gaan kijken, ze hadden een aanbieding: tanktassen voor maar 25 euro. Ik heb wel een tanktas voor m'n GS maar die past niet op andere motoren, ik was dus genoodzaakt om een andere tanktas te kopen. En dan is zo'n aanbieding van de Lidl erg welkom. Ik heb dat ding toen gekocht en ik moet zeggen: niks mis mee! Een handig en stevig ding. Hij is de resi goed doorgekomen en ligt op zolder te wachten op de volgende trip.

Als groep waren de meeste voorbereidingen nu wel getroffen maar aan de persoonlijke voorbereidingen had ik nog weinig gedaan. Behalve dan de vaccinaties.

Ik ben totaal niet sportief en had (heb) een waardeloze conditie, daar wilde ik wat aan gaan doen. Op grote hoogte is de lucht een stuk ijler dus je zou een stuk sneller buiten adem zijn. Het zou dan wel fijn zijn als je dan een redelijke conditie hebt.

Ik ben geen loper (saai) dus ik besloot stukken te gaan fietsen, dan kom je nog eens ergens en zie je ook nog eens wat.

In Nederland heb je tegenwoordig een prachtig netwerk van fietsknooppunten, kruispunten van (mooie) fietspaden die aangeduid worden met een nummer. Ik heb een fietskaart van midden Nederland gekocht waar al deze genummerde knooppunten op staan. Tussen de knooppunten staan mooi de afstanden aangegeven. Het enige wat je hoeft te doen is een leuke route uitzetten. Je schrijft alle nummers van de knooppunten op een papiertje en dat neem je mee op je fietstocht. Verder is het een kwestie van in de juiste volgorde de fietsbordjes volgen naar de knooppunten die je opgeschreven hebt. Is erg makkelijk en je hoeft tijdens je rit niet meer op een kaart te kijken.

Ook heb ik een handig klein GPS-apparaatje waar je fietsroutes in kan zetten. Die kan ik zelf maken maar er zijn ook sites zoals Routeyou en GPStracks waar je kant en klare routes kunt downloaden en op je GPS-apparaatje kunt zetten. Op die manier heb ik ook een aantal routes gereden.

Bijna elke avond zat ik op m'n fietsie en reed dan ritjes van een uur of twee, ik reed dan een km of 40.

Ik fotografeer ook veel (zie mijn site) en heb daarvoor semi-professionele apparatuur. Dat is behoorlijk groot en zwaar spul. Alhoewel ik daar erg mooie foto's mee kan maken is het op de motor wel erg onhandig. Afstappen, handschoenen uit, helm af, camera uit de tanktas pakken en fotograferen, camera weer in de tanktas, helm op, handschoenen aan en weer op pad. Ik wilde daarom nog een klein compactcameraatje hebben die ik snel uit m'n binnenzak kon halen. Op die manier kon ik tijdens de ritten door de Himalaya snel foto's maken. Ik heb zo'n cameraatje gekocht en wilde dat ding eens goed uitproberen. Ik heb 'm daarom bij elke fietstocht meegenomen zodat ik onderweg wat leuke, oer-Hollandse plaatjes kon schieten.

Van een tweetal fietstochten heb ik compilaties gemaakt van de foto's die ik toen geschoten heb: http://www.youtube.com/watch?v=bPzVMP19tb0

Op 29 april was er een laatste briefing georganiseerd door T2E in Amerongen. Ik kon daar helaas niet bij zijn omdat ik de kans kreeg een bekende Nederlandse band te fotograferen in Paradiso. En als amateur sla je een kans om in een Nederlandse poptempel te fotograferen natuurlijk niet af!

De andere leden van "onze" groep zijn daar wel geweest en daar maakten zij kennis met Hendy, Maria, Henk en Betty, de andere reisgenoten. Er zijn onderling contactgegevens uitgewisseld en er zijn nog plannen gemaakt om het volldedige reisgenootschap bij elkaar te laten komen maar dat is helaas niet gelukt, het is erg moeilijk om 10 agenda's op elkaar afgestemd te krijgen.

M'n conditie begon redelijk op peil te raken dus dat ging goed. Veel had ik al geregeld, ik moest alleen nog een keertje naar de Zwerfkei in Woerden om nog wat zaken te kopen. Ik had bijv. nog een flinke waterdichte duffel nodig, een klein roltasje voor achter op de motor en nog wat spullen.

Een week voor de reis begon ik zo langzaam aan de paklijst na te lopen en spullen klaar te leggen. Ik heb alle spullen ingepakt in de duffel en in m'n tanktasje (handbagage) had ik alle zware en waardevolle zaken (camera, lenzen, batterijen enz.) gestopt. Op onze ouwe weegschaal wog m'n duffel precies 20 kg, de tanktas woog 9 kilo.

Bert gaf ons destijds het advies om motorjas en -laarzen aan te trekken en je helm mee te nemen als handbagage, dat scheelde gewicht en ruimte in je ruimbagage. Dat van die jas zou bij mij listig worden want ik draag altijd een speciale motoroverall, dat zou wel erg warm worden. Ook de helm meenemen als handbagage vond ik niks. Ik zou dan op schiphol rondlopen als een pakezerl, in m'n overall, met een zware tanktas op m'n rug, een zware camera om m'n nek en nog een helm in m'n handen, ze zien me al aankomen bij de gate....

Ik heb daarom m'n overall en helm in m'n duffel gestoken, daar kon 150 liter in en dat was ruimte genoeg. Ik kon dus lekker in m'n t-shirtje rond lopen op Schiphol.

De dag van het vertrek begon te naderen en ik werd alleen maar opgewondener....

Inleiding

Miran en ik gaan altijd op vakantie naar Frankrijk. Mooi land en ze hebben er alles. Voor ons, dan.
Tijdens verjaardagen en andere gelegenheden hoorden we vaak de wildste verhalen van mensen die bijv. naar Azië geweest waren, of naar Zuid-Amerika, Afrika... Nou, mooi niet voor ons, allemaal veel te ver weg, vreemde culturen, laat ons maar lekker naar Frankrijk gaan, veilig en vertrouwd.

Ik was een tijdje lid van een motorclub die in de winter wel eens een presentatie organiseerde. In de winter van 2007 ging ik eens naar zo'n presentatie. Een kennis van me (Bert) zou daar een verhaaltje houden over een motorreis die hij had gemaakt in de Himalaya.

De verhalen die hij vertelde, de beelden die hij liet zien... Het was een soort expeditie-gezelschap. Met 10-12 mensen door de bergen op de motor, een gids voorop, volgwagen er achteraan met monteurs, onderdelen enz., beginnen op 700 meter hoogte en eindigen op 5600 meter... Op één of andere manier was ik meteen verkocht! Dat wilde ik ook eens doen! Wat een avontuur!

Ik sprak een keer af bij hem thuis en hij liet me toen nog meer beeldmateriaal zien en er kwamen nog meer verhalen omhoog. Ik werd alleen maar enthousiaster.

Aangezien hij de reis ook fantastisch vond zat hij er aan te denken om de reis nog eens te maken. En waarom gaan we dan niet samen? Nog sterker, we stellen een eigen groep samen!

Plannen werden gesmeed en al gauw had ik een brief opgesteld voor motorrijdende vrienden en kennissen om te vragen of zij ook interesse hadden. De reden waarom we een eigen groep wilden samenstellen was omdat deze rit bepaald geen snoepreisje is. Je krijgt te maken met hoogteziekte, kou, slechte wegen, slechte hygiëne enz. Op grotere hoogten waren er alleen maar tentenkampen met zeer eenvoudig sanitair (soms geen sanitair)... Je moet dus avontuurlijk zijn ingesteld en tegen een stootje kunnen. Er gingen verhalen dat sommige groepen het einddoel niet gehaald hadden omdat deelnemers de reis hadden onderschat en het niet vol hielden. Vandaar dat we een eigen groep wilden samenstellen met mensen waar we van op aan zouden kunnen zodat de kans om het einddoel, 5600 m, te halen groot was.

In de brief had ik zo precies mogelijk beschreven wat ik van Bert gehoord had, ik wilde dat mensen zoveel mogelijk wisten waar ze aan toe waren, voor zover dat mogelijk was.

Brief verstuurd en Bert heeft ook bij mij thuis voor wat vrienden nog eens z'n verhaaltje gedaan.

Helaas, van mijn kant was er niemand die het aandurfde en ook Bert had geen succes.

Toch hebben we onze plannen doorgezet en hebben we ons ingeschreven voor de reis van september 2008.

Het was inmiddels voorjaar 2008 toen ik ineens erg ziek werd. Ik had koorts, begon erg geel te zien, kreeg ik een vervelende uislag over m'n hele lichaam en begonnen m'n gewrichten erg pijn te doen. Artsen dachten dat er iets met m'n lever aan de hand was maar de uitslag en de pijn konden ze niet plaatsen. Ga maar naar het ziekenhuis en neem voor de zekerheid je pyama en je tandenborstel maar mee.

Ik heb een week in het ziekenhuis gelegen, het bleek dat ik galstenen had en die zijn toen verwijderd. Uit een bloedtest bleek dat ik ook parvo had, een kinderziekte (de 5e ziekte) die volwassenen ook kunnen krijgen. Kinderen krijgen wat vlekjes en wat koorts en zijn er met een dag of 3 vanaf, volwassenen kunnen er maanden mee zitten. Het veroorzaakt een uitslag over het hele lichaam en de gewrichtskapsels raken ontstoken en dat veroorzaakt de pijn. Er zijn geen medicijnen voor dus: uitzieken! Maar dat kon wel eens maanden duren, het is een variant van de ziekte van Pfeiffer.

Omdat ik last van die galstenen had kreeg ik het advies om de galblaas te laten verwijderen. Dat was beter omdat bij een volgend galsteenprobleem ook de alvleesklier aangetast kan worden en dat is gevaarlijk.

In juni 2008, na ons huwelijk, ben ik dan geopereerd en is de galblaas verwijderd. Het zou een dagopname zijn: 's morgens opereren, 's middags uitslapen en 's avonds weer thuis op de bank met een dvd-tje. Dat pakte iets anders uit want kort na de operatie kreeg ik een erg zware leverbloeding. Twee dagen later ben ik weer geopereerd en hebben ze 2 liter bloed en stolsels uit m'n buikholte gehaald, dat was dus redelijk heftig.

Tijdens een controle, een week of twee na de operatie, gaf ik aan dat ik in september een reis naar de Himalaya ging maken. De reactie van de arts was dat ik het toch maar niet moest gaan doen. Vanwege het grote bloedverlies was mijn lichaam en afweersysteem zo verzwakt dat het ruim een half jaar zou gaan duren voordat ik volledig hersteld was. De Himalaya zou dus een risico worden. Hoogteziekte, de hygiëne... Niet verstandig.

Behoorlijk gedesillusioneerd kwam ik uit het ziekenhuis, ik zag echt uit naar die reis en nu ging het mooi niet door. Stel dat er wat met mij zou gebeuren daar in die bergen, dat zou voor mij niet best zijn maar ook voor de groep niet.

Gefrustreerd als ik was heb ik dezelfde dag al m'n spaargeld voor die reis opgenomen en heb ik maar een nieuwe camera gekocht...

Maar ik liet me niet uit het veld slaan en ik maakte met Bert in 2009 weer plannen om te gaan. We hadden onze zinnen gezet op de reis van juni 2010. Wederom werd er geprobeerd om een eigen groep samen te stellen. En ziedaar, ik had iemand gevonden, Wijnand, een lid van van m'n fotocluppie. En Bert had wat collega's van hem geronseld, Jos, Bert R, en Dirk, we waren dus al met z'n 6-en.

Zou het deze keer toch gaan lukken?

Volgende keer niet alleen maar lettertjes maar ook plaatjes...