Inleiding

Miran en ik gaan altijd op vakantie naar Frankrijk. Mooi land en ze hebben er alles. Voor ons, dan.
Tijdens verjaardagen en andere gelegenheden hoorden we vaak de wildste verhalen van mensen die bijv. naar Azië geweest waren, of naar Zuid-Amerika, Afrika... Nou, mooi niet voor ons, allemaal veel te ver weg, vreemde culturen, laat ons maar lekker naar Frankrijk gaan, veilig en vertrouwd.

Ik was een tijdje lid van een motorclub die in de winter wel eens een presentatie organiseerde. In de winter van 2007 ging ik eens naar zo'n presentatie. Een kennis van me (Bert) zou daar een verhaaltje houden over een motorreis die hij had gemaakt in de Himalaya.

De verhalen die hij vertelde, de beelden die hij liet zien... Het was een soort expeditie-gezelschap. Met 10-12 mensen door de bergen op de motor, een gids voorop, volgwagen er achteraan met monteurs, onderdelen enz., beginnen op 700 meter hoogte en eindigen op 5600 meter... Op één of andere manier was ik meteen verkocht! Dat wilde ik ook eens doen! Wat een avontuur!

Ik sprak een keer af bij hem thuis en hij liet me toen nog meer beeldmateriaal zien en er kwamen nog meer verhalen omhoog. Ik werd alleen maar enthousiaster.

Aangezien hij de reis ook fantastisch vond zat hij er aan te denken om de reis nog eens te maken. En waarom gaan we dan niet samen? Nog sterker, we stellen een eigen groep samen!

Plannen werden gesmeed en al gauw had ik een brief opgesteld voor motorrijdende vrienden en kennissen om te vragen of zij ook interesse hadden. De reden waarom we een eigen groep wilden samenstellen was omdat deze rit bepaald geen snoepreisje is. Je krijgt te maken met hoogteziekte, kou, slechte wegen, slechte hygiëne enz. Op grotere hoogten waren er alleen maar tentenkampen met zeer eenvoudig sanitair (soms geen sanitair)... Je moet dus avontuurlijk zijn ingesteld en tegen een stootje kunnen. Er gingen verhalen dat sommige groepen het einddoel niet gehaald hadden omdat deelnemers de reis hadden onderschat en het niet vol hielden. Vandaar dat we een eigen groep wilden samenstellen met mensen waar we van op aan zouden kunnen zodat de kans om het einddoel, 5600 m, te halen groot was.

In de brief had ik zo precies mogelijk beschreven wat ik van Bert gehoord had, ik wilde dat mensen zoveel mogelijk wisten waar ze aan toe waren, voor zover dat mogelijk was.

Brief verstuurd en Bert heeft ook bij mij thuis voor wat vrienden nog eens z'n verhaaltje gedaan.

Helaas, van mijn kant was er niemand die het aandurfde en ook Bert had geen succes.

Toch hebben we onze plannen doorgezet en hebben we ons ingeschreven voor de reis van september 2008.

Het was inmiddels voorjaar 2008 toen ik ineens erg ziek werd. Ik had koorts, begon erg geel te zien, kreeg ik een vervelende uislag over m'n hele lichaam en begonnen m'n gewrichten erg pijn te doen. Artsen dachten dat er iets met m'n lever aan de hand was maar de uitslag en de pijn konden ze niet plaatsen. Ga maar naar het ziekenhuis en neem voor de zekerheid je pyama en je tandenborstel maar mee.

Ik heb een week in het ziekenhuis gelegen, het bleek dat ik galstenen had en die zijn toen verwijderd. Uit een bloedtest bleek dat ik ook parvo had, een kinderziekte (de 5e ziekte) die volwassenen ook kunnen krijgen. Kinderen krijgen wat vlekjes en wat koorts en zijn er met een dag of 3 vanaf, volwassenen kunnen er maanden mee zitten. Het veroorzaakt een uitslag over het hele lichaam en de gewrichtskapsels raken ontstoken en dat veroorzaakt de pijn. Er zijn geen medicijnen voor dus: uitzieken! Maar dat kon wel eens maanden duren, het is een variant van de ziekte van Pfeiffer.

Omdat ik last van die galstenen had kreeg ik het advies om de galblaas te laten verwijderen. Dat was beter omdat bij een volgend galsteenprobleem ook de alvleesklier aangetast kan worden en dat is gevaarlijk.

In juni 2008, na ons huwelijk, ben ik dan geopereerd en is de galblaas verwijderd. Het zou een dagopname zijn: 's morgens opereren, 's middags uitslapen en 's avonds weer thuis op de bank met een dvd-tje. Dat pakte iets anders uit want kort na de operatie kreeg ik een erg zware leverbloeding. Twee dagen later ben ik weer geopereerd en hebben ze 2 liter bloed en stolsels uit m'n buikholte gehaald, dat was dus redelijk heftig.

Tijdens een controle, een week of twee na de operatie, gaf ik aan dat ik in september een reis naar de Himalaya ging maken. De reactie van de arts was dat ik het toch maar niet moest gaan doen. Vanwege het grote bloedverlies was mijn lichaam en afweersysteem zo verzwakt dat het ruim een half jaar zou gaan duren voordat ik volledig hersteld was. De Himalaya zou dus een risico worden. Hoogteziekte, de hygiëne... Niet verstandig.

Behoorlijk gedesillusioneerd kwam ik uit het ziekenhuis, ik zag echt uit naar die reis en nu ging het mooi niet door. Stel dat er wat met mij zou gebeuren daar in die bergen, dat zou voor mij niet best zijn maar ook voor de groep niet.

Gefrustreerd als ik was heb ik dezelfde dag al m'n spaargeld voor die reis opgenomen en heb ik maar een nieuwe camera gekocht...

Maar ik liet me niet uit het veld slaan en ik maakte met Bert in 2009 weer plannen om te gaan. We hadden onze zinnen gezet op de reis van juni 2010. Wederom werd er geprobeerd om een eigen groep samen te stellen. En ziedaar, ik had iemand gevonden, Wijnand, een lid van van m'n fotocluppie. En Bert had wat collega's van hem geronseld, Jos, Bert R, en Dirk, we waren dus al met z'n 6-en.

Zou het deze keer toch gaan lukken?

Volgende keer niet alleen maar lettertjes maar ook plaatjes...