De voorbereidingen

Travel2explore (de reisorganisator, hierna afgekort als T2E) organiseert regelmatig bijeenkomsten op verschillende plaatsen in het land. Tijdens die bijeenkomsten worden dan presentaties gehouden over de diverse motorreizen die ze in hun pakket hebben. Zo ook over de Enfield Himalaya Challenge. Zo'n reis is nou niet echt een gemiddelde Costa-de-Sol-reis dus het is goed dat ze laten zien wat je tijdens zo'n reis kunt verwachten.

Ik ben een paar keer bij zo'n bijeenkomst geweest maar ik kende natuurlijk ook Bert z'n verhalen. Alhoewel je bij zo'n bijeenkomst van T2E veel info krijgt heb ik toch wel het gevoel dat ze het iets rooskleuriger voorstellen dan het in werkelijkheid is, zeker nu ik de reis zelf achter de rug heb.

Maar goed, zoals in de inleiding werd verteld hadden we al een groep van 6 mensen bij elkaar en daar bleef het bij, helaas. Zes mensen was te weinig om een eigen reis te charteren bij de T2E. Maar dat mocht de pret niet drukken.

In het voortraject is "ons" groepje een aantal malen bij elkaar geweest. Bij het bedrijf waar Bert werkt hadden ze een zaaltje met een mooi groot plasmascherm welke we mochten gebruiken.

De eerste bijeenkomst, najaar 2009, was nog voordat we onszelf ingeschreven hadden, Bert zou a.d.h. van enkele dvd's weer zijn eigen reisverslag geven, hij was inmiddels al 3 x geweest, één keer zelfs als (Nederlandse) reisleider.

Bert kan erg mooi verhalen vertellen en versierd met zijn eigen droge humor raakten we allemaal weer enthousiast. Er werd unaniem besloten om ons in te schrijven voor de reis van 14 juni 2010.

Na het inschrijven krijg je van de reisorganisatie erg veel info toegestuurd, een "verplichte" paklijst, info hoe je je visum moet aanvragen enz., een behoorlijk pak papier.

Bij het aanvragen van je visum moet je een beetje sjoemelen. Er wordt o.a. gevraagd waar je naar toe gaat. Als je invult dat je naar Ladakh gaat (provincie waar de reis eindigt) dan is de kans aanwezig dat je geen toestemming krijgt. Ladakh ligt in een gebied (voormalig Tibet) waar de Chinezen en Indiërs nog over kibbelen. In dat gebied liggen daarom erg veel legerbases en de Indiërs hebben liever niet dat daar touristen komen. Ook wordt er naar je beroep gevraagd en als je daar "fotograaf" of "journalist" invult dan is de kans groot dat je visum wordt geweigerd.

Gelukkig had de reisorganisatie een geheel ingevuld voorbeeld meegestuurd, je hoefde dus alleen nog maar je eigen gegevens in te vullen.

Paspoort en formulieren aangetekend opgestuurd naar het visumburo en met een dag of drie had ik m'n paspoort weer terug. Uiteraard met visum:

Visum voor India

Dan waren er natuurlijk nog de vaccinaties die je nodig hebt als je naar Azië gaat. Geen idee waar ik die moest halen. Via het internet kwam ik op de site van Traveldoctor. En wat bleek, mijn eigen huisartsenpraktijk bleek ook reisvaccinaties en adviezen te geven.

Half maart 2010 had ik de eerste afspraak. Door een vriendelijke dame werd ik erg goed voorgelicht. Wat ik wel en wat ik niet moest doen, waar ik voor moest oppassen, een heel verhaal. Ik kreeg een tweetal vaccinaties en ik moest een maand later terug komen voor een tweede serie.

Zoals ik al zei zat er bij de papierwinkel van T2E ook een (verplichte) paklijst. Ik zat dat allemaal eens te lezen en vroeg me af of dat echt wel nodig was. Er stonden zaken op als steriele "injectienaalden" en een "hechtsetje" op. Dus zocht ik contact met ervaringsdeskundige Bert. Het leek ons wel handig om weer met de groep bij elkaar te komen zodat we met z'n allen die paklijst eens door konden nemen.

Wederom had Bert een zaaltje bij z'n werkgever geregeld waar we in het voorjaar van 2010 weer samen kwamen.

"Paklijst-vergadering"...

Even tussendoor: T2E had inmiddels laten weten dat de groep was uitgebreid met nog eens 4 personen. Het leek ons leuk om die ook te betrekken bij onze voorbereidingen en ze uit te nodigen voor onze "paklijst-avond", op die manier konden we elkaar ook wat beter leren kennen. We hebben T2E om hun contactgegevens gevraagd maar om privacyredenen hebben we die niet gekregen. Begrijpelijk maar wel jammer.

Tijdens de bijeenkomst heeft Bert ons verteld wat handig was om mee te nemen en wat niet. Ook hebben we afgesproken wie wat mee zou nemen. Op de paklijst stonden ook zaken als bijv. ducktape en tie-rips. Het zou natuurlijk onzin zijn als iedereen een zak tie-rips zou meenemen.

Ik heb die avond zitten "notuleren" en heb daar een mooi verslagje van gemaakt.

Na deze avond begon het bij iederen te borrelen. Er begon behoorlijk wat mailverkeer op gang te komen. Een aantal personen van de groep begon het internet af te struinen naar verhalen over motorrijden in de Himalaya. We kregen allemaal links doorgestuurd en ook hele ingescande PDF-bestanden. Iemand had zelfs de hele route al ingetekend op een kaart. Deze had hij ingescand en opgestuurd, de koorts begon op te lopen.

In de tussentijd kregen we van T2E te horen dat onze vlucht van 14 juni was geannuleerd en dat we nu op zondag 13 juni zouden vertrekken. Gelukkig was dat voor niemand een probleem en het kwam zelfs goed uit. Aan het eind van de reis bestaat de mogelijkheid om de Taj Mahal te bezoeken. Bij ons lukte dat niet omdat wij dat op de laatste vrijdag van de reis zouden moeten doen en het Taj Mahal is gesloten op vrijdagen. Maar omdat het hele schema nu een dag werd vervroegd konden we op de laatste donderdag naar dit prachtige gebouw.

Ik kreeg nog een tip van één van m'n reisgenoten om eens bij de Lidl te gaan kijken, ze hadden een aanbieding: tanktassen voor maar 25 euro. Ik heb wel een tanktas voor m'n GS maar die past niet op andere motoren, ik was dus genoodzaakt om een andere tanktas te kopen. En dan is zo'n aanbieding van de Lidl erg welkom. Ik heb dat ding toen gekocht en ik moet zeggen: niks mis mee! Een handig en stevig ding. Hij is de resi goed doorgekomen en ligt op zolder te wachten op de volgende trip.

Als groep waren de meeste voorbereidingen nu wel getroffen maar aan de persoonlijke voorbereidingen had ik nog weinig gedaan. Behalve dan de vaccinaties.

Ik ben totaal niet sportief en had (heb) een waardeloze conditie, daar wilde ik wat aan gaan doen. Op grote hoogte is de lucht een stuk ijler dus je zou een stuk sneller buiten adem zijn. Het zou dan wel fijn zijn als je dan een redelijke conditie hebt.

Ik ben geen loper (saai) dus ik besloot stukken te gaan fietsen, dan kom je nog eens ergens en zie je ook nog eens wat.

In Nederland heb je tegenwoordig een prachtig netwerk van fietsknooppunten, kruispunten van (mooie) fietspaden die aangeduid worden met een nummer. Ik heb een fietskaart van midden Nederland gekocht waar al deze genummerde knooppunten op staan. Tussen de knooppunten staan mooi de afstanden aangegeven. Het enige wat je hoeft te doen is een leuke route uitzetten. Je schrijft alle nummers van de knooppunten op een papiertje en dat neem je mee op je fietstocht. Verder is het een kwestie van in de juiste volgorde de fietsbordjes volgen naar de knooppunten die je opgeschreven hebt. Is erg makkelijk en je hoeft tijdens je rit niet meer op een kaart te kijken.

Ook heb ik een handig klein GPS-apparaatje waar je fietsroutes in kan zetten. Die kan ik zelf maken maar er zijn ook sites zoals Routeyou en GPStracks waar je kant en klare routes kunt downloaden en op je GPS-apparaatje kunt zetten. Op die manier heb ik ook een aantal routes gereden.

Bijna elke avond zat ik op m'n fietsie en reed dan ritjes van een uur of twee, ik reed dan een km of 40.

Ik fotografeer ook veel (zie mijn site) en heb daarvoor semi-professionele apparatuur. Dat is behoorlijk groot en zwaar spul. Alhoewel ik daar erg mooie foto's mee kan maken is het op de motor wel erg onhandig. Afstappen, handschoenen uit, helm af, camera uit de tanktas pakken en fotograferen, camera weer in de tanktas, helm op, handschoenen aan en weer op pad. Ik wilde daarom nog een klein compactcameraatje hebben die ik snel uit m'n binnenzak kon halen. Op die manier kon ik tijdens de ritten door de Himalaya snel foto's maken. Ik heb zo'n cameraatje gekocht en wilde dat ding eens goed uitproberen. Ik heb 'm daarom bij elke fietstocht meegenomen zodat ik onderweg wat leuke, oer-Hollandse plaatjes kon schieten.

Van een tweetal fietstochten heb ik compilaties gemaakt van de foto's die ik toen geschoten heb: http://www.youtube.com/watch?v=bPzVMP19tb0

Op 29 april was er een laatste briefing georganiseerd door T2E in Amerongen. Ik kon daar helaas niet bij zijn omdat ik de kans kreeg een bekende Nederlandse band te fotograferen in Paradiso. En als amateur sla je een kans om in een Nederlandse poptempel te fotograferen natuurlijk niet af!

De andere leden van "onze" groep zijn daar wel geweest en daar maakten zij kennis met Hendy, Maria, Henk en Betty, de andere reisgenoten. Er zijn onderling contactgegevens uitgewisseld en er zijn nog plannen gemaakt om het volldedige reisgenootschap bij elkaar te laten komen maar dat is helaas niet gelukt, het is erg moeilijk om 10 agenda's op elkaar afgestemd te krijgen.

M'n conditie begon redelijk op peil te raken dus dat ging goed. Veel had ik al geregeld, ik moest alleen nog een keertje naar de Zwerfkei in Woerden om nog wat zaken te kopen. Ik had bijv. nog een flinke waterdichte duffel nodig, een klein roltasje voor achter op de motor en nog wat spullen.

Een week voor de reis begon ik zo langzaam aan de paklijst na te lopen en spullen klaar te leggen. Ik heb alle spullen ingepakt in de duffel en in m'n tanktasje (handbagage) had ik alle zware en waardevolle zaken (camera, lenzen, batterijen enz.) gestopt. Op onze ouwe weegschaal wog m'n duffel precies 20 kg, de tanktas woog 9 kilo.

Bert gaf ons destijds het advies om motorjas en -laarzen aan te trekken en je helm mee te nemen als handbagage, dat scheelde gewicht en ruimte in je ruimbagage. Dat van die jas zou bij mij listig worden want ik draag altijd een speciale motoroverall, dat zou wel erg warm worden. Ook de helm meenemen als handbagage vond ik niks. Ik zou dan op schiphol rondlopen als een pakezerl, in m'n overall, met een zware tanktas op m'n rug, een zware camera om m'n nek en nog een helm in m'n handen, ze zien me al aankomen bij de gate....

Ik heb daarom m'n overall en helm in m'n duffel gestoken, daar kon 150 liter in en dat was ruimte genoeg. Ik kon dus lekker in m'n t-shirtje rond lopen op Schiphol.

De dag van het vertrek begon te naderen en ik werd alleen maar opgewondener....

Inleiding

Miran en ik gaan altijd op vakantie naar Frankrijk. Mooi land en ze hebben er alles. Voor ons, dan.
Tijdens verjaardagen en andere gelegenheden hoorden we vaak de wildste verhalen van mensen die bijv. naar Azië geweest waren, of naar Zuid-Amerika, Afrika... Nou, mooi niet voor ons, allemaal veel te ver weg, vreemde culturen, laat ons maar lekker naar Frankrijk gaan, veilig en vertrouwd.

Ik was een tijdje lid van een motorclub die in de winter wel eens een presentatie organiseerde. In de winter van 2007 ging ik eens naar zo'n presentatie. Een kennis van me (Bert) zou daar een verhaaltje houden over een motorreis die hij had gemaakt in de Himalaya.

De verhalen die hij vertelde, de beelden die hij liet zien... Het was een soort expeditie-gezelschap. Met 10-12 mensen door de bergen op de motor, een gids voorop, volgwagen er achteraan met monteurs, onderdelen enz., beginnen op 700 meter hoogte en eindigen op 5600 meter... Op één of andere manier was ik meteen verkocht! Dat wilde ik ook eens doen! Wat een avontuur!

Ik sprak een keer af bij hem thuis en hij liet me toen nog meer beeldmateriaal zien en er kwamen nog meer verhalen omhoog. Ik werd alleen maar enthousiaster.

Aangezien hij de reis ook fantastisch vond zat hij er aan te denken om de reis nog eens te maken. En waarom gaan we dan niet samen? Nog sterker, we stellen een eigen groep samen!

Plannen werden gesmeed en al gauw had ik een brief opgesteld voor motorrijdende vrienden en kennissen om te vragen of zij ook interesse hadden. De reden waarom we een eigen groep wilden samenstellen was omdat deze rit bepaald geen snoepreisje is. Je krijgt te maken met hoogteziekte, kou, slechte wegen, slechte hygiëne enz. Op grotere hoogten waren er alleen maar tentenkampen met zeer eenvoudig sanitair (soms geen sanitair)... Je moet dus avontuurlijk zijn ingesteld en tegen een stootje kunnen. Er gingen verhalen dat sommige groepen het einddoel niet gehaald hadden omdat deelnemers de reis hadden onderschat en het niet vol hielden. Vandaar dat we een eigen groep wilden samenstellen met mensen waar we van op aan zouden kunnen zodat de kans om het einddoel, 5600 m, te halen groot was.

In de brief had ik zo precies mogelijk beschreven wat ik van Bert gehoord had, ik wilde dat mensen zoveel mogelijk wisten waar ze aan toe waren, voor zover dat mogelijk was.

Brief verstuurd en Bert heeft ook bij mij thuis voor wat vrienden nog eens z'n verhaaltje gedaan.

Helaas, van mijn kant was er niemand die het aandurfde en ook Bert had geen succes.

Toch hebben we onze plannen doorgezet en hebben we ons ingeschreven voor de reis van september 2008.

Het was inmiddels voorjaar 2008 toen ik ineens erg ziek werd. Ik had koorts, begon erg geel te zien, kreeg ik een vervelende uislag over m'n hele lichaam en begonnen m'n gewrichten erg pijn te doen. Artsen dachten dat er iets met m'n lever aan de hand was maar de uitslag en de pijn konden ze niet plaatsen. Ga maar naar het ziekenhuis en neem voor de zekerheid je pyama en je tandenborstel maar mee.

Ik heb een week in het ziekenhuis gelegen, het bleek dat ik galstenen had en die zijn toen verwijderd. Uit een bloedtest bleek dat ik ook parvo had, een kinderziekte (de 5e ziekte) die volwassenen ook kunnen krijgen. Kinderen krijgen wat vlekjes en wat koorts en zijn er met een dag of 3 vanaf, volwassenen kunnen er maanden mee zitten. Het veroorzaakt een uitslag over het hele lichaam en de gewrichtskapsels raken ontstoken en dat veroorzaakt de pijn. Er zijn geen medicijnen voor dus: uitzieken! Maar dat kon wel eens maanden duren, het is een variant van de ziekte van Pfeiffer.

Omdat ik last van die galstenen had kreeg ik het advies om de galblaas te laten verwijderen. Dat was beter omdat bij een volgend galsteenprobleem ook de alvleesklier aangetast kan worden en dat is gevaarlijk.

In juni 2008, na ons huwelijk, ben ik dan geopereerd en is de galblaas verwijderd. Het zou een dagopname zijn: 's morgens opereren, 's middags uitslapen en 's avonds weer thuis op de bank met een dvd-tje. Dat pakte iets anders uit want kort na de operatie kreeg ik een erg zware leverbloeding. Twee dagen later ben ik weer geopereerd en hebben ze 2 liter bloed en stolsels uit m'n buikholte gehaald, dat was dus redelijk heftig.

Tijdens een controle, een week of twee na de operatie, gaf ik aan dat ik in september een reis naar de Himalaya ging maken. De reactie van de arts was dat ik het toch maar niet moest gaan doen. Vanwege het grote bloedverlies was mijn lichaam en afweersysteem zo verzwakt dat het ruim een half jaar zou gaan duren voordat ik volledig hersteld was. De Himalaya zou dus een risico worden. Hoogteziekte, de hygiëne... Niet verstandig.

Behoorlijk gedesillusioneerd kwam ik uit het ziekenhuis, ik zag echt uit naar die reis en nu ging het mooi niet door. Stel dat er wat met mij zou gebeuren daar in die bergen, dat zou voor mij niet best zijn maar ook voor de groep niet.

Gefrustreerd als ik was heb ik dezelfde dag al m'n spaargeld voor die reis opgenomen en heb ik maar een nieuwe camera gekocht...

Maar ik liet me niet uit het veld slaan en ik maakte met Bert in 2009 weer plannen om te gaan. We hadden onze zinnen gezet op de reis van juni 2010. Wederom werd er geprobeerd om een eigen groep samen te stellen. En ziedaar, ik had iemand gevonden, Wijnand, een lid van van m'n fotocluppie. En Bert had wat collega's van hem geronseld, Jos, Bert R, en Dirk, we waren dus al met z'n 6-en.

Zou het deze keer toch gaan lukken?

Volgende keer niet alleen maar lettertjes maar ook plaatjes...